Tiamina - witamina B1. Eijkmann pracując w laboratorium szpitalnym w Batawii (Jawa) odkrył w 1897 r., że skarmianie diety doświadczalnej z łuskanego ryżu powoduje u kurcząt objawy wielonerwowego zapalenia podobne do beri-beri u osób. Choroba nie występowała, gdy polerowany ryż zastąpiono nie obłuskanym albo gdy do diety doświadczalnej dodano otrąb ryżowych. Eijkman sądził, że łuskany ryż produkuje toksynę, której działaniu zapobiega skarmianie jego łusek. Następca Eijkmana, Grijns, kontynuował te badania i ustalił, że omawiana choroba kur powstaje na tle niedoboru, a nie zatrucia substancjami toksycznymi. Praca ta doprowadziła do odkrycia, że podawanie otrąb ryżowych lub niektórych warzyw sprawia cofnięcie się większości objawów również u chorych na beri-beri, uważaną przez stulecia za nieuleczalną. Choroba ta była bardzo ważnym problemem zdrowotnym na Jawie, w Malezji, Japonii i na Filipinach jeszcze w latach czterdziestych naszego wieku. W 1947 r. współczynnik umieralności na beri-beri wynosił na Filipinach 132 (na 100 000 ludności), ustępując tylko gruźlicy. Przez wzbogacenie ryżu w tiaminę zmniejszono do 1960 r. umieralność do 14 na 100 000. Japończyk Tataki był pierwszym (1882), który zlikwidował beri-beri pośród japońskich marynarzy dzięki wyedytowaniu diety. Ponieważ sądził, że łuskany ryż zawiera za niedużo białka, wprowadził odpowiednie zmiany w diecie, co zwiększyło też zawartość tiaminy. Przed tą zmianą beri-beri występowała u ponad 20% marynarzy.
Zobacz także: Informacje Dagmara
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz